پیاژه با قرار دادن یك كودك 5 سالة نرمال در جمع كودكان كر ولال دریافت كه توان گفتار كودك سالم در عرض یك سال تا80% كاهش یافت ! در آزمایشی دیگر یك كودك سالم در میان كودكانی كه به زبانی دیگر تكلم می نمودند قرار داده شده،نتیجه همان بود! این كودك توان گفتاری خویش را كاملاً از دست داد! این ضایعه نه تنهنا در مورد توان گفتاری وی بلكه در مورد ماهیت اجتماعی و عقلانی كودك نیز ضایعاتی به بار آورد.بدنبال چنین مباحث و مسائلی سلوبین (1976) رسماً از طریق یونسكو اعلان نمود كه علم روان ـ زبان شناختی به جهت تقویت ماهیت رشد و تكامل انسان ها باید بعنوان علمی رسمی پذیرفته و مورد اجرا گردد. در نظریة وی كودكان تا زمانی كه آمادگی كامل رانیافته اند نباید از زبان مادری خویش دور شوند و آموزش به زبان غیر مادری برای كودكان زیانهای هنجاری و اجتماعی به بار خواهد آورد و نحوة آموزش را باید كه فرهنگ محیط تعیین نماید و هر تصمیم كه در خارج از محیط كودك گرفته شود به زیان كودك ونهایتاً به زیان جامعه ای است كه كودك در آن رشد می یابد و مجبور به زندگی كردن است.