زيبا ديدن يك استعداد ذاتي و ادراكي است يعني برخي استعداد بيشتري براي زيبايي شناسي و درك زيبايي دارند اما صرف نظر از اين موضوع در باره ملاك هاي زيبا ديدن بايد گفت زيبا بين كسي است كه جهل را از خود دور مي كند. 

هر كسي در عين حال يك بهره اي از عقل كل و عقل الهي دارد و كسي عقل را نساخته است، بلكه ما از عقل بهره منديم به اندازه استعداد خودمان و نمي توانيم آنرا بسازيم؛ بلكه او ما را مي سازد. 

عقلي كه در ماست محدوديت هاي زيادي دارد در بند زمان و مكان و خواسته هاي نفساني و دنيايي ماست و بنابراين پرده هايي از جهل هم در برابر او وجود دارد و داراي حجاب است و تا آن اندازه كه هر چه اين حجابها بيشتر بر طرف شود روشنايي عقل بيشتر مي شود و هر چه روشنايي عقل در ما بيشتر باشد زيبايي بيشتر ديده مي شود تا جايي كه فرومايگي ها در ما كنار برود زيبايي ها را بيشتر و بيشتر خواهيم ديد و آن زيبايي واقعي و جمال مطلق را را ببينيم. 

 اين زيبايي واقعي در همين طبيعت هم تجلي دارد. معيار زيبايي شناختي كنار رفتن جهل است اما صاحبان بيان معتقدند كه چشمي زيبا بين است كه عالم را وجه الله ببيند.

مولوي هم میگويد: هركه را هست از هوس ها جان پاك / زود بيند حضرت و ايوان پاك/ چون محمد پاك بود زين نار و دود / هركجا رو كرد وجه الله بود.

دکتر ابراهیمی ديناني